دلي کنار پنجره نشسته زار مي زند

و خواب ديده ام شبي مرا کنار مي زند

غروب ها که مي شود خيال چشمهاي تو

تو را دوباره در دل شکسته جار مي زند

يکي نگاه مي کند يکي گناه مي کند

يکي سکوت مي کند يکي هوار مي زند

و عشق درد مشترک ميان ماست با همه

کسي که شعر گفته يا کسي که تار مي زند

درست مثل بازي گذشته هاي شاعري

که جاي سنگ و گل به دوستش انار مي زند

خدا کند به وعده اش وفا کند که گفته بود

شبي مرا به جرم عشق خويش دار مي زند

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم
مرا فریاد کن ...

درخت با جنگل سخن می ‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می ‌گویم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه ‌های تو را دریافته ‌ام
با لبانت برای همه لب ‌ها سخن گفته ‌ام
و دستهایت با دستان من آشناست ...