اي بس كه نباشيم همان خواهد بود

ني نام ز ما و ني نشان خواهد بود

زين پيش نبوديم و نبد هيچ خلل

زين پس چو نباشيم همان خواهد بود

چشمانمان را بر گذر قاصدکها باز کنیم

که زمان آهنگ سفر می زند

دست به دست هم دهیم

و دلهایمان را یکی کنیم

بی هیچ پاداشی حراج محبت کنیم

باور کنیم که همهء ما خاطره ایم

دیر یا زود رهگذر قافله ایم.

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ

ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

می دانی پس از مرگ چه می ماند و بس

عشق است و محبت است و باقی همه هیچ

...

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

برگرد!

سكوت شبانه ي مرا بر هم زده اي

و اشك را ميهمان دلم كرده اي!

برگرد! به همان شهري كه از جنس آدم هاي سنگي ست،

به همان شهري كه آسمانش خاكستري ست

دلت را به هواي نگاه ديگري،

راهي سفر كردي و دل مرا بي پناه كردي!

برگرد!

به سرزميني كه از جنس دل هاي بي وفاست!

تو چشمان او را ديدي ، كه چشمان مرا فراموش كردي!

برگرد! دلم خيلي گرفته!

برگرد!

به آن جا كه عشق مرا به يك لذت آشنايي فروختي...

برگرد!...

چون حاصل آدمی در این شورستان

جز خوردن غصه نیست تا کندن جان

خرم دل آنکه زین جهان زود برفت

و آسوده کسی که خود نیامد به جهان

گر بدین سان زیست باید پست.

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم.

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست.

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود

چون کوه

یادگاری جاودانه برتر از بی بقای خاک.