نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

که اشارات جهان نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ارنه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت

گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست

سایه از آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

آبی تر از آنم که بی رنگ بمیرم

از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم

من آمده بودم که تا مرز رسیدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

 در خلئي كه نه خدا بود نه آتش...

نگاه و اعتماد تو را به دعائي نوميدوار طلب كرده بودم

آينه ئي برابر آينه ات مي گذارم تا با تو ابديتي بسازم.

فريادي و ديگر هيچ.

كه پا بر سر ياس بتواند نهاد.

كه بستر ها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست

هيچ!