خوش به حال گياهان كه عاشق نورند

و دست منبسط نور روي شانهء آنهاست.

_ نه وصل ممكن نيست

هميشه فاصله اي هست.

اگر چه منحني آب بالش خوبي است

براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر

هميشه فاصله اي هست.

هميشه عاشق تنهاست.

و عشق

صداي فاصله هاست.

"در آن لحظه كه مي پژمرد و مي رفت

و لختي عمر جاويدان هستي را

بغارت با شتابي آشنا مي برد و مي رفت

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري تو را خواست

و مي دانم چرا خواست

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرده

كه نامش عمر و دنياست

اگر باشي تو با من

خوب و جاويدان و زيباست."

دفتر خاطرات زندگي ام از مشق هاي دلتنگي عاشقانه ي تو پر شده است.كسي صدايم مي زند و من تنها به احترام دل عاشقت كنار خليج نام عاشقانه ي تو لنگر مي اندازم. دل نوشته هايم راز دل پريشانم را رسوا مي كنند و من آواره ي سرزمين رؤياهايم مي شوم. هيچ كس نمي دانست تو... تنها بهانه ي مشق عشق من بودي!

ابتداي آشنايي ...

آن روز كه آفتاب بستر طلايي رنگش را به صحن چشمان تو مي پاشيد دل به تو دادم!

كسي صدايم مي زد

اما من برق نگاه تو را طواف مي كردم.

قلب تو ايستاد قلب من!

نگاهم كردي و من به رسم سرنوشت "غرورم"

به احترام چشمانت همه سرمايه ي هستي ام را

به پاي تو شكستم و آواره ي شعر غريب دردهاي دلدادگي شدم.

قفس سرد اتاقم دلتنگ نوازش صداي مهربان توست

كه مرا تا فراسوي رؤياهايم پيش مي برد

تو گفتي: " مهربان من باش! "

و من از آن روز

تمام قلبم را به پاي تو ريختم

تو سكوت عاشق شدن مرا شكستي و

آسمان سربي رنگ زندگي ام را آبي كردي!

دلتنگ نوازش نفس هاي توام

كه بهانه ي نفس كشيدن من شده است.

دستانم را به دستان تو مي سپارم

تا در هواي سرد و برفي روزگارم

گرماي وجودت را حس كنم.

تو به تخيلم قدم بگذار

عطر اطلسي هاي نگاهت

شراره هاي آتش عشقم را

در آتشفشان خاموشم فوران مي كند.

آن روز كه پونه ي لبخندت

در قاب بي انتهاي من نشست

حسي به من گفت:

" دستانت را به دستانش بسپار! "

و من آن روز كوله پشتي تنهايي ام را

به انتهاي دره ي آوارگي فرستادم

و احساسم را به تو سپردم.

طرح چشمانت زمين محبت بود و من قانون جاذبه ات را وقتي سيب دلم افتاد فهميدم. ميان بغض تولد لحظه هاي بي قراري ام هميشه كسي است براي آمدن كه هنوز نيامده است كه مطمئنم مي آيد و مي ماند براي هميشه. آمدنت را با فانوس و دعا و بوسه و سنگ فرش مرمري از عشق به انتظار مي نشينم . از حالا تا بيايي من شاعري مي كنم و پاييز نقاشي.

مي دانم پرسيدن ممنوع است و آشفتن جرم.براي همه جار مي زنم الا براي آن خوش نام رعنا آن بي نام بي ما و امشب ديگر يقين كردم كه از ماست و از همه و او و هزاران كس ديگر اما مثل هيچ كس است.

ترا تنفس مي كنم با همهء شكنجه هايي كه برايم اگر عاشق باشم طعم شهدترين زهر دنيا را دارد. مثل شوكراني كه سقراط نوشيد و من هم با عشق سر مي كشم.

معجزهء بهشت! تنفست مي كنم تا دم مرگ. پروانهء اولت منم مهم نيست اگر دومي سومي و هزارمي را به رخ بالهاي سوخته كه هيچ خاكستر شده ام بكشي.

تمام شهر را ويرانه خواهم كرد و با تو آشناي من تمام شهر را بيگانه خواهم كرد. و من يك روز نه چندان دور كتاب ماجرايم با ترا افسانه خواهم كرد.

ببين شمع بلند دور دست قلهء برفي خودم را تا كه دنيا هست پيش پاي تو پروانه خواهم كرد. ببخش اما نمي دانم چرا اين بار من خواهي نخواهي در دل تو خانه خواهم كرد.براي فتح اين قلعه زماني ترك شهر و مردم و كاشانه خواهم كرد. و من از دست خود از دست عشق تو تمام اهل اين دنيا و شايد اهل اين ويرانه را ديوانه خواهم كرد.

ببين صدايت مي كنم حالا همين حالا قسم خوردم كه نامم را كنار نام تو تا انتهاي كهكشان راه شيري نيز خواهم برد. و از آن دور دست نقطهء نزديك تمام سطر سطر عشقهايم را به تو افسانه خواهم كرد.

ترا بين تمام نور چشمي هاي اين خورشيد زرد سركش مغرور يكي يك دانه خواهم كرد. ببين خوبم هزاران بار ديگر باز مي گويم ترا با عشق خود با دست خود با قلب سرشار از جنون خود شبي افسانه خواهم كرد.

تو زيبايي فقط ديوانه ام كردي ببين با عشق چشمت آخر سر من چه خواهم كرد.

*تقديم به يگانه قاصدك زندگيم*

  گاه باید برای

بدست آوردن چیزهایی را از دست داد

...لحظه ها را شمرد

" از براي تجربه چندي مرا ديوانه كن

گر به از مجنون نباشم باز عاقل كن مرا"

" اين كه فردا اين كنم يا آن كنم

اين دليل اختيار است اي صنم

در تردد مانده ايم اندر دو كار

اين تردد كي بود بي اختيار

اين كنم يا آن كنم خود كي شود ؟

چون دو دست و پاي او بسته بود"

" آي آدم زميني ماشيني

تو رو چه به عشق و ستاره چيني

بي اعتنا از پيش هم رد مي شيم

ساده و بي دليل با هم بد مي شيم

يه لحظه از عاشقي مون مي گذره

توي دوست دارم مردد مي شيم"

"ماه بر سر مهر"

چه شد که شیوه ی بیگانکی رها کردی

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود

چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی

توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

بیا که با همه نامهربانیت ای ماه

خوش آمدی گل آوردی و صفا کردی

نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی

هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی

بیا که کار جهان برمراد ما کردی

چو آمدی همه آن دردها دوا کردی

کلید گنج غزلها شهریار توئی

بیا که پادشه ملک دل گدا کردی

"طوطی خوش لهجه"

مایه ی حسن ندارم که به بازار من آیی

تا بدام غزل افتی و گرفتار من آیی

همه در حسرتم ای گل که به گلزار من آیی

سپر صلح و صفا دارم و شمشیر محبت

با تو آن پنجه نبینم که به پیکار من آیی

به کمند تو فتاد که نگهدار من آیی

که به یک خنده دوای دل بیمار من آیی

به امیدی که تو هم شمع شب تار من آیی

که تو ای طوطی خوش لهجه شکر خوار من آیی

"کاش یارب"

در دیاری که در او نیست کسي یار کسی

کاش یا رب که نیفتند به کسی کار کسی

نپسندید دل زار من آزار کسی

هرکه چون ماه برافروخت شب تار کسی

هرکه با قیمت جان بود خریدار کسی

تا نکوشید پی گرمی بازار کسی

کس مبادا چون من زار گرفتار کسی

تا شدم خوار تو رشگم به عزیزان آید

بارالها که عزیزی نشود خوار کسی

بهوس هر دو سه روزیست هوار دار کسی

گرکسی را نفکندیم بسر سایه چو گل

شکر ایزد که نبودیم بپا خار کسی

به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

" حراج عشق "

چو بستی در بروی من بکوی صبر رو کردم

چو درمانم نبخشیدی بدرد خویش خو کردم

بخود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی

از این پس شهریارا ما و از مردم رمیدنها